i’ve uploaded here : mediafire 48.38 mb (wmv)

i LOVE this pv! it looks cool, real cool. i craved so long for dancing w-inds. coz it’s the best for me when w-inds. dance, you know. for the motion i like the choreography and the layer and the glow effect (i think the glowing blue lines is the same as the clown’s move…). i like the audio per se. the hook and the chorus (after keita sang ‘cant get back the time…’) reminds me the sound of gramophone record that is scratched/damaged and when playing using the phonograph (is it called like this?) it will keep repeating at some line…like someone keep repeating the thought about the past. (if you’re thai recall the แผ่นเสียงตกร่อง in the movie named เด็กหอ. ตอนที่แผ่นเสียงไปตกร่องตรงท่อนที่ร้องว่า “เธอเป็นคนต่างแดน ต่างแดน ต่างแดน ต่างแดน..” คือ คิดว่าให้อารมณ์เดียวกันเลยล่ะ) i also like they way the pv arranged. and the idea of the clown. and the rewind towards the end, to the beginning.

i talked with yukitenshi today and here’s my comment about the clown [copied from paradox forum ^ ^;]

at the beginning and the end the clown shadow on keita (yuki-chan said it eats keita >”<) so i think that it is the clown who actually sing this song (and it really sing the last line). perhaps the song is telling us that whoever that was dumped, or whatever, and still keep yearning for those days that cant get back is like a ‘real fool’ (i think i heard this part in the song too). and as i mentioned that i heard keita sang ‘boku wa joke’ (well, not sure) it may be that the pv represent a ‘fool’ by a ‘clown’. well in the end the clown still sing this song and that means it still keep yearning for the cant get back days, that’s why it is still being a clown.

it’s all about my comment and my guestimation. until i get the copy and the lyrics i cannot be sure about my projecture ^ ^;

i feel so so with this pv but i really love the song! i keep it repeating on my track for many days hahaha. and now i kind of can sing it… O_o not reall sure with the lyrics though

i’m not sure how Everyday links to CANT GET BACK … but i’m pretty sure it lies on the same story. so i’m waiting for the lyrics to see how they relate, and how color and yes/no will relate to the whole theme. basically i give it my all <3 for these two.

the copy…matteruyo~

Foyles

everything hosted on bloggoo is not working AT ALL. i dont know what to do next. i hate relocating all my files to other host again and again. *sighhhh* anyone have any good host to suggest?

well, i guess bloggoo has something to do with exteen… right? otherwise why exteen’s server is down at the same time?

miserable Foyles

http://edition.cnn.com/ELECTION/2008/results/president/

>> live on CNN <<

Foyles

เมื่อวานนี้หงุดหงิดมาก กลับมาบ้านจะอัพบล็อก ก็เข้าไม่ได้เลย ก่นด่าบล็อกกูในใจไปหลายสิบรอบ ทำม๊ายทำไมมันถึงเข้าไม่ได้ตอนวันเกิด(กู)ฟร่ะ จะอัพโน่นนั่นนี่หมดอารมณ์กันพอดี

ตอนนี้เข้าได้และ เห็นประกาศ จะบอกว่าโล่งอกหรือว่าอยากจะต่อยหน้าคนดีอ่ะ

ไม่รู้จะมีใครดูซีรี่เรื่องนี้รึป่าวนะ ออกอากาศทางไทย พีบีเอส วันจันทร์-พุธตอนสี่ทุ่มกว่าๆ (ไม่เคยแม่นเรื่องเวลา -0-) แนวเมโลดราม่า หนังชีวิตสุดๆ ชื่อเรื่องอ่านว่า “เจีย” ตามภาษาจีนกลาง แปลตรงตัวว่า “บ้าน” เป็นนวนิยายสุดฮิตของจีน(มั้ง) หนึ่งในไตรภาคที่เขียนโดย “ปาจิน” เล่าเรื่องที่เกิดในบ้านตระกูลเกาช่วงยุคปี 1930 สะท้อนสังคมดี วิธีเล่าเรื่องกระชับ มีบางจุดไม่่สมเหตุสมผล ไม่รู้เพราะมีความเป็นนิยายสูง หรือว่าเพราะสภาพสังคมสมัยก่อนเป็นแบบนั้น ยิ่งเป็นเมืองจีนด้วยเลยเดาไม่ค่อยออก เป็นหนังของปี 2007 มุมกล้องสวย ฉากละเอียด เหมือนกับวิธีถ่ายทำที่ละเมียดละไม พลาดตอนแรกไปเสียดายเหมือนกัน แต่วันก่อนปะป๊าบอกว่าเห็นดีวีดีเลยว่าจะไปซื้อมาดูแล้วล่ะ

official site – ภาษาจีนนะคะ มีรูปสวยๆ จากในเรื่องเพียบเลย

ที่ติดใจอีกอย่างในหนังเรื่องนี้คือ เพลงประกอบ ที่ทำได้ดีอีกแล้ว กลิ่นอายจีนแต่มีไดนามิกแบบออเครสตราฟังแล้วขนลุกมากๆ ยิ่งเวลาประกอบกับตอนนักแสดงเล่นนะ โหย สุดยอด (นักแสดงเค้าเล่นดีทุกคนเลยอ่า สมบทบาท ฟังเสียงจีนแล้วชอบมาก เสียดายเสียงพากษ์ คุณแม่พระเอกสาวไปหน่อย 555+) เพลงที่ชอบและตอนนี้กำลังติดหูไม่ยอมออกก็คือเพลงปิดเรื่อง

แปลว่าอะไรไม่แน่ใจ แปลตามตัวน่าจะทำนองว่า “ลูกพระจันทร์เมื่อตอนนั้น” (งงอ่ะ) “พระจันทร์น้อยๆ ยามนั้น” แต่ยังไงก็เหอะ เพลงนี้เพราะเลยชอบ ฟังแล้วรู้สึกว่ามันปวดร้าวดี

冬天 被寒风撕成碎片

雪花 在窗外辗转留连

爱 已无处可归

冻僵在深夜的屋檐

落花 被杂乱脚步踏践

相思 在枝头独自哀怜

爱 已从中折断

只留下回忆在痛喊

月儿弯弯 孤孤单单

勾不住那过往的云烟

错乱了时间 而残缺成两半

照在茫茫世界 空白一片

落花 被杂乱脚步踏践

相思 在枝头独自哀怜

爱 已从中折断

只留下回忆在痛喊

月儿弯弯 孤孤单单

勾不住那过往的云烟

错乱了时间 而残缺成两半

照在茫茫世界 空白一片

月儿弯弯 孤孤单单

勾不住那过往的云烟

错乱了时间 而残缺成两半

照在茫茫世界 空白一片

月儿弯弯

หม่นหมองแต่อลังการดี เอาไว้วิทยายุทธ์แก่กล้าแล้วจะมาแปลเพลงนี้ละกัน

วันนี้เพิ่งอ่าน จอมใจบ้านมีดบิน จบไปเสียที รู้ซึ้งถึงกระบวนท่าในการเล่าเรื่องเลย อยากให้พวกที่อยู่ในเด็กดีมาอ่านจัง พักนี้เรียนภาษาจีนก็เลยบ้าอะไรจีนๆ เยอะแฮะ

Foyles

ปล. ตอนนี้desktop เปนรูป Fujiwarano Sai จากเรื่อง Hikaru no Go อารมณ์เข้ากับเพลงนี้เหมือนกันแฮะ (ในเรื่องบ้าน พระเอกก็เป่าขลุ่ยคิดถึงแฟนเก่าอ่า ง่ะ) แถมรูปซาอิให้ >_>

apart from his baby face, his brain and his capability go beyond that. once you’ve listen to his songs, his photos, his ideas, his himself, you’ll know that this man has more to tell you.

some things you’ll never do if you don’t do it now

some songs you’ll never write, if you don’t write it now

some farts will never smell if you don’t break out now

some dreams you’ll never get to pursue if you don’t go for it now!!!!!!!!!!

I got this from his (translated) blog. that’s how exactly i want to say to myself but cant. thanks Chord to tell me that! if you wanna know him try reading this :

Lesson I learnt from self reflection

you will always get my support, A Chord.

for what Chord wrote, i have a prove for you. w-inds. lastest single is ready to come to my home >_>

These three guys always try their best and i cant deny their results. it’s very pity that i can afford only one copy this time. i’ll make sure to work hard to get the rest asap.

yeah, everyday cant get back. i know yet i still let today passed by. i wont promise to finish the report by this midnight but i’ll try my best to write it down. i hate deadlines but i’m glad i have it or else i will keep procrastinating and never reach the end. at least i’ll get this single at my home when the report finished, hopefully.

that’s all for today. i’m trying hard with all the things in my life.

Foyles

ปกเงาเสน่หา

อ่านคำโปรยข้างหลังก็น่าสนใจดี แต่ที่ซื้อเพราะเคยอ่านเรื่อง “กระต่ายในเงาจันทร์” ของพี่เกด (นราเกตต์-ผู้แต่ง) แล้วชอบก็เลยเชื่อในแบรนด์นราเกตต์อ่าค่ะ แล้วพออ่านจบ ก็เกิดความรู้สึกที่ว่า ไม่รีวิวเล่มนี้คงเสียดายตายเลย

ก๊อปคำโปรยปกกับเรื่่องย่อมาจากบล็อกพี่เกดนะคะ

ใครอยากอ่านสั่งซื้อได้จากสถาพรบุ๊คส์ค่า

คำโปรยปกหน้า

ความรักครั้งนี้อยู่เหนือกาลเวลา

อืม อ่านแล้วก็รู้สึกว่าพี่เกดจะเขียนเรื่องแนวเจาะเวลาหาจิ๋นซีหลงยุครึป่าวงวดนี้ แบบพระเอกนางเอกหลงยุคแล้วมาพบรักกันรึป่าวเนี่ย แว่บแรกแอบหวั่นใจนะ กลัวจะเป็นเรื่องแนวเดิมๆ (เพราะคำโปรยให้ความรู้สึกแบบนั้น) แต่พออ่านจบบอกได้คำเดียวเค่อะ ว่าความรักครั้งนี้มันอยู่นอกเหนือกาลเวลาจริงๆ ไม่เหมือนพวกย้อนเวลาอะไรที่เคยได้อ่านมาทั้งนั้น โปรยได้ตรงกับเรื่องมาก (แต่คนอ่านดันปักหมุดใน perception map ผิดที่ไปหน่อยตอนแรก) ปล.พี่เกดเป็นคนโปรยปกเองค่ะ ถึงว่าคลุมไปทั้งเรื่องเลย

คำโปรยปกหลัง

พันธะใดเล่าล่ามวิญญาณแลหัวใจนี้เอาไว้ ใช่พันธะแห่งรักหรือไม่…
ฤาเป็นบาปที่เขาต้องจดจำและมองหาเงาของเธอทุกภพทุกชาติไป

นับ แต่คิ้วหนาได้รูปเหนือดวงตาดำสนิท ล้อมกรอบด้วยขนตายาวเหยียดตรง สันจมูกโด่งปลายมน ริมฝีปากบาง โหนกแก้มสูงรับแนวกรามแข็งแรง เสริมส่งให้รูปหน้ารับกันเหมาะสมดั่งประติมากรรมสลักเสลาโดยฝีมือศิลปินเอก ของโลก

…สวรรค์คงชังหากเขาสมบูรณ์เกินไป ถึงได้มอบแผลเป็นขนาดใหญ่ไว้เป็นรอยตำหนิด่างพร้อยบนใบหน้า

กระนั้นความอัปลักษณ์กลับผสมผสานกลมกลืน หลอมรวมเป็นความสง่างามน่าเกรงขาม เป็นบุรุษผู้ซ่อนเร้นความลับไว้ภายใต้หน้ากากเคร่งขรึม
หญิงสาวไม่เคยเฉลียวใจว่าสิ่งที่ถูกเก็บงำไว้นั้น ไม่ได้เป็นเพียงความทรงจำของเขา

…แต่ยังหมายรวมถึงอดีตของเธอด้วย !

อ่านแล้วก็พอจะเดาได้นะว่าพี่เกดเขียนอะไรไว้ข้างในเล่มบ้าง (ถึงแม้ตอนหลังจะพบว่าข้างในมีสมบัติและกับดักซุกซ่อนอีกมากมายกว่าที่โปรยเอาไว้) ชอบภาษาที่เขียนมาก กระตุกหัวใจให้อยากอ่านดี ดูยิ่งใหญ่อลังการแบบคงจะตามกันไปรักทุกชาติแหงๆ เลย เห็นหนาขนาดนี้จะเขียนไว้กี่ชาติกันเนี่ย (550 หน้าอ่าค่ะ อ่านมันทั้งวันทั้งคืนยืนบนรถเมล์ยังอ่านเลยอ่ะ วางไม่ลงขนาดนั้น) ได้กลิ่นอายของวิธีเล่าเรื่องสไตล์พี่เกดลอยออกมานิดๆ ใช่มั้ยล่ะ

เรื่องย่อฉบับพี่เกด

ในอนาคตที่วิทยาการได้ก้าวหน้ากว่า ปัจจุบัน พิมนางมาอยู่ในความอุปการะของดอกเตอร์ราหุ์ชายผู้ได้ฉายาว่า ปีศาจแห่งวงการวิทยาศาสตร์ แสนเยือกเย็นไร้หัวใจ

‘ซีเครต’ โครงการวิจัยลับซึ่งล้มเหลวไปเมื่อยี่สิบปีก่อนเพราะเหตุการณ์ไฟไหม้ หน่วยพิเศษถูกมอบหมายให้มาติดตามของสำคัญชิ้นหนึ่งที่หายไปจากซากห้องวิจัย กลับคืนให้แก่รัฐบาล โดยพวกเขามั่นใจว่าดอกเตอร์ราหุ์ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้

พิม นางไม่เคยรู้ว่า ซีเครตคืออะไรจนกระทั่งเรื่องราวต่าง ๆ ค่อยถูกเปิดเผยทีละน้อย ๆ พร้อมกับความรักของชายหนุ่มซึ่งค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามา แต่ความลับที่เขาเก็บงำเอาไว้ก็หนักหนาเกินกว่าจะสารภาพได้โดยไม่สร้างรอย แผลอันเจ็บปวดให้กับหัวใจของเขาและเธอ

ไม่มีสิ่งใดมาขวางกั้นความ ต้องการของดอกเตอร์ราหุ์ได้ ไม่ว่าต้องพบกับอุปสรรคหรือความขื่นขมเพียงไหน เพียงเพื่อเด็กสาวเขายอมทำได้ทุกอย่าง ด้วยหัวใจรักอันเป็นนิรันดร์…

เรื่องย่อฉบับฟอยย่อเอาเองจากที่อ่าน บวกความเห็นแล้วก็ตีความ แอบสปอยด้วย ใครชอบอ่านหนังสือก่อนอย่าเพิ่งอ่านข้างล่างเน่อ

พิมนางอายุ 18 ตอนที่ไฟไหม้บ้านและคร่าชีวิตคนในครอบครัวเธอทั้งหมด อดีตและอนาคตไม่มีเหลือ มีเพียงพินัยกรรมประหลาดของพ่อที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ในการดูแลของ ราหู อสุรราช ดอกเตอร์นักวิจัยฉายา ปีศาจแห่งวงการวิทยาศาสตร์ (เยือกเย็นและไร้หัวใจ ตามที่พี่เกดโปรยไว้ แต่จริงๆ เป็นยังไงไปอ่านเอง) อยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ หนีไปหนีมา เพราะดูท่าของขวัญที่ดอกเตอร์ราหูมอบให้เธอ (กล่องขนาดใส่เครื่องประดับ ที่พิมนางเองก็ไม่รู้ว่าใส่อะไรไว้เพราะเขาไม่ได้ให้กุญแจมาด้วย) จะชักนำภัยต่างๆ มาหาไม่หยุดหย่อน ความลับค่อยๆ เผยขึ้นทีละน้อย กุ๊กกิ๊กกันไปทีละคู่ ตอนแรกเรื่องไหลไปเรื่อยๆ แบบน้ำเอื่อยให้ตายใจนอนแ่ช่น้ำเล่น (เกือบแช่แล้วแช่ลับไปแล้วเชียวแต่ยังดีไหลตามน้ำมาเรื่อยๆ) แต่ช่วงหลังเข้มข้นมากไม่ระวังอาจลืมตัวอ่านพรวดเดียวถึงเช้าได้

คำพูดแรกที่อ่านจบ – sugoiiii ยอดมาก (เสียงแหบๆ แบบไม่กล้าออกเสียงดังมากกลัวคนอื่นหาว่าบ้าเพราะหน้าตาออกอาการไปแล้ว)

หลายๆ คนอาจรู้สึก “คิดได้ไง” กับพล็อตที่วางไว้ แต่ว่าฟอยชอบวิธีการเล่าเรื่องมากกว่า เพราะระหว่างทางที่อ่านมาทำให้เราผูกพันกับตัวพิมนางมาก พอตอนหลังเรื่องพลิกกลายเป็นว่าพิมนางเป็น “พิมพ์ของนางสตรีปริศนา” ก็เลยทำให้ชอบมากตรงประเด็นที่ว่า “ตกลงแล้วราหูนั้นรักใคร  รักพิมนาง หรือ รักเงาในตัวพิมนาง” ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเรื่องที่ร้องอ๋อปุ๊บซึ้งไปถึงข้างใน ยิ่งพอได้คำตอบที่ว่า”เขาเผาเซลล์นั่นไปตั้งแต่แรกแล้ว”ก็ยิ่งโอ๊ยโดนไปอีกหลายตลบ

พอผูกพันกับพิมนางแล้ว ยิ่งทำให้เข้าใจความรู้สึกที่พิมนางโดนกระทำราวกับเป็นสิ่งของ สื่อถึงเรื่องสิทธิมนุษยชนโดยตรง ซึ่งเป็นธีมที่แอบแทรกมาตลอดเวลาทีอ่านเรื่องนี้ (จะเห็นว่าพิมนางมีบอดี้การ์ดคุมตลอด ถึงราหูอยากจะมอบอิสระให้แต่ก็ไม่ใช่จะทำไ้ด้ง่าย ตามที่ท้องเรื่องกำหนดขอบเขตเอาไว้ ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรพิมนางก็เหมือนโดนจำกัดสิทธิอยู่ดี แต่ก็แค่เหมือน ไม่ได้โดนขัดใจให้อยู่ในกรอบสักนิด เพราะว่าเธอยินดีที่จะอยู่ในกรอบแบบนั้นเองเพื่อราหู เป็นบทสรุปที่ชัดเจนและดีมาก) อ่านไปแอบคิดอยู่เหมือนกัน ว่าถ้าราหูคิดว่าพิมนางเป็น”สิ่งของ”จริง พิมนางคงตรอมใจตายแหงเลย

เรื่องนี้สื่อให้เห็นถึงความเชื่อเรื่องการกลับชาติมาเกิด การมาจุติ การแยกกันของจิตกับกาย แล้วก็ความรักในดวงจิตอันผูกพันโดยแท้ ไม่ใช่รูปกายภายนอก ไ่ม่สนว่าจะเป็นร่างของใคร เกิดจากใคร พ่อแม่เป็นใคร มาจากไหน ขอเพียงเป็นเพิร์ล (พิมนาง) ราหูก็ปักใจมั่นข้ามภพชาติไปรักอยู่ดี (พระเอกแบบว่ารักเดียวใจเดียวสุดๆ) เป็นเหตุให้ชอบตอนจบมากๆ

แต่แอบสงสารพิมนาง เพราะต้องเดียวดายรอเป็นเวลานานนนนนนนนนนนนนนนเหลือเกิน

พูดถึงเรื่องการแยกกันของจิตกับกาย เป็นหัวข้อที่ชอบมากที่สุดจากเรื่องนี้ ถึงพี่เกดจะ(ดูเหมือนจงใจ)ไม่้เน้นย้ำลงไปในประเด็นนี้ แต่ก็ชัดพอที่จะเห็นความสับสนของพิมนางตอนที่ทุกอย่างเฉลย และ มองเห็น “ความเป็นพิมนาง” ที่มีความคิดอ่าน มีตัวตน เป็นเพิร์ล ได้จากทั้งเรื่อง ทำให้เห็นว่า “มนุษย์อย่างพิมนาง” ก็มีความรักได้

ในเรื่องยังแสดงให้เห็นถึงจินตนาการของพี่เกดว่าอีกสามสิบปีข้างหน้าเวลาที่วิทยาการต่างๆ ก้าวหน้าไปไกล โลกเรามีชีวิตกันแบบไหน มีของใช้สะดวกสบาย ของที่เคยไฮเทคตอนนี้ก็กลายเป็นของเก่าไป แต่บางทีก็เหมือนพี่เกดหลุดๆ ไม่แน่ใจว่าบางเรื่องที่สามสิบปีน่าจะมีอะไรเปลี่ยนไปได้แต่ไหงมันเหมือนยังอยู่ในโลกปัจจุบันก็ไม่แน่ใจ

ประเด็นของเก่าก็น่าคิด ถึงจะโผล่มาแว่บเดียวเพียงเสี้ยวหนึ่งของเรื่องก็ัชัดมาก ตรงที่ว่าของในปัจจุบันคนบางคนไม่เห็นค่า พี่เกดยกตัวอย่างของจากบ้านเชียงพวกหม้อไหที่ชาวบ้านขายไปราคาถูกๆ ต่อเมื่อมันผ่านกาลเวลาไปแล้วนั่นละจึงกลายเป็นของมีค่า เรื่องนี้จริงที่สุด ทั้งของที่จับต้องได้ และของที่จับต้องไม่ได้ พอเวลาผ่านไปคนก็เสียดาย จะกลับไปแก้ไขอดีตก็ไม่ได้แล้ว

ที่ชอบมากและกลายเป็นจุดเด่นของวิธีเล่าแบบพี่เกดก็คือความกุ๊กกิ๊กน่ารักของพระนางในเรื่อง อ่านแล้วคันหัวใจยิบๆ ดี (สงสัยจะอิจฉาอ่ะ เหอๆๆ) เรื่องนี้พระเอกมาแนว perfectionism อีกแร้ว หล่อรวยรักเดียวใจเดียว ใครรักใครชอบแนวนี้เน้นให้ไปหามาอ่านซะโดยดี ส่วนนางเอกนั้นซุกซนตามฉบับพี่เกดเขียน เหมือนจะอ่อนแอแต่อาศัยความกล้า(บ้าบิ่นหรือบ้าบอ อันนี้ไม่ค่อยแน่ใจ) เอาชนะหลบหนีศัตรูมาได้(แบบโห ทำไมศัตรูมันอ่อนเงี๊ยะ?) และเช่นเคยพระเอกไม่ว่าจะเพอเฟคซะขนาดไหนต้องมาสยบแทบเท้านางเอก อิอิอิ (เรื่องนี้แทบเท้าจริงๆ พระเอกลงทุนจูบเท้านางเอกเลย ซึ้ง~) คิดว่าอ่านจบหลายคนคงอิจฉาพิมนางไม่น้อย

ไหนๆ ก็พูดถึงตรงนี้ขอนอกเรื่องแป๊บ เดี๋ยวนี้จะเห็นเรื่องทำนองพระเอกข่มขืนนางเอกบ่อยมาก และหลายเรื่องที่ทำเป็นหนังออกทีวี บางเรื่องเขียนบทไว้ดีทำให้คนอ่าน/คนดูเข้าใจสาเหตุ และแอบเห็นใจพระเอก ยิ่งถ้านางเอกยกโทษให้ซะด้วยก็ยิ่งเหมือนถือหาง เลยกลายเป็นว่าถ้าเป็นพระเอกต่อให้ไปข่มขืนใคร ขอให้หน้าตาดีรักในตัวนางเอกอย่างแท้จริงพอไปอธิบายให้เข้าใจก็ให้เป็นอันจบเรื่อง สร้างค่านิยมประหลาดๆ ให้คนในสังคม ในเรื่องนี้ พระเอกจะทำอย่างนั้นตั้งแต่นางเอกเกิดมาเลยก็ได้ แต่ราหูก็ไม่ทำ กลับเป็นพิมนางเสียอีกที่เป็นฝ่ายรุกมากกว่า (เออ คิดไปมันก็เป็นค่านิยมอีกแบบอ่านะ พี่เกดเขียนนางเอกออกมาเป็นอย่างนี้ตั้งแต่ตอน “กระต่ายในเงาจันทร์” แล้วอ่า สงสัยพยายามกลับเทรนด์) แต่ยังไงสุดท้ายพี่เกดก็สนองตัณหาคนอ่านอยู่ดี อ่านแล้วหน้าแดงมั่กๆ

ติดอย่างนึง ไม่ค่อยชอบเวลาอธิบายความในใจของราหูน่ะ ลิเกไปหน่อย แต่ก็เข้าใจนะว่าภาษามันออกจะโบราณๆ เพราะอะไร แต่ิติดใจตอนที่ราหูเรียกน้องเพิร์ลว่า “เมีย” เลยเนี่ย ออกจะดิบไปยังไงม่ายรู้สิ (สำหรับเรานะ คนอื่นอาจจะชอบ ไม่รู้ ลองอ่านเอาเองแล้วมาคุยกัน)

ในเรื่องยังมีหลายคู่ให้ลุ้น แต่คู่ที่แอบเีชียร์ไว้แล้วพลิก(ไม่ลง)ล็อกคือ พิทยา กับ พัชรดา >”< จริงๆ ถ้าพลิกอีกนิดอาจจะเป็นคู่ที่ประหลาดดี (แต่ไม่ลงกันน่ะแหละีดีแล้ว จะได้ไม่รู้สึกมันมีหลายคู่จนเลี่ยน)

กับพัชรดา แอบรู้สึกว่าช่วงไม่มีพัชรดาแล้วเรื่องสนุกขึ้นอ่า เหอๆๆ รู้สึกไปเองหรือเปล่าเนี่ย เกลียดเธอเข้าไส้เหรอ? ไม่หรอก พัชรดาเป็นตัวแทนผู้หญิงได้ดีมาก ผู้หญิงก็เป็นอย่างนี้แหละ ส่วนร้ายก็มีส่วนดีก็มาก มันแล้วแต่ว่าจะไปเจออะไรทำให้เหลี่ยมมุมไหนมันออกมาให้เห็นเท่านั้นเอง โชคไม่ดีที่พัชรดามีชะตาให้ต้องมาหลงรักราหูหัวปักหัวปำเช่นนี้ เสียใจแทน

ผู้หญิงอีกคนที่อยากพูดถึงคือ คุณชา คนนี้ไม่รู้ตั้งใจให้โผล่มาตั้งแต่แรก หรือว่าเกิดความรู้สึกเดียวกับคนอ่านก็ไม่รู้ เพราะพอคิดว่าอยากให้ป๋าไกมีคู่ด้วยจัง อยู่ๆ คุณชาก็ผุดออกมาซะงั้น แต่กลมกลืนสร้างสีสันเข้ากับเรื่องได้ไม่บิดเบี้ยวเลยขอชมพี่เกดมาอีกคำรบ ตามความเห็นตัวเองรู้สึกโชคดีที่ไม่ีมีความสามารถพิเศษอะไรตามในเรื่อง เห็นเพื่อนหลายคนชอบไปดูดวงกันก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าจะอยากรู้อนาคตไปก่อนมันจะมาถึงทำไม ดูบางคนก็สุขสนุกดีเวลาไปดูดวง แต่ถ้าเราเป็นอย่างคุณชาแ้ล้วไม่เจอดอกเตอร์ไทวะคงทุกข์ตายเลย

ไม่รู้พี่เกดจะเก็บความลับไว้ขยายความในเรื่องอื่นหรือเปล่า มีหลายเรื่องเหมือนไม่เคลียร์ อย่างสุดท้ายก็ไม่รู้ว่าดอกเตอร์ไทวะหายไปไหน หรือเป็นเพียงตัวช่วยนักเขียนก็ไม่แน่ใจ บางทีเก็บเอาไว้อย่างนี้ก็ดี เรื่องบางเรื่องไม่ต้องบอกหมดก็ได้นี่เนอะ

ที่ไม่ชอบอย่างเดียวคือปกอ่าค่ะ ไม่ได้ว่ามันไม่สวยหรืออะไรนะ แต่ปกไม่ช่วยให้อยากซื้อมาอ่านเท่าไหร่น่ะ อ่านจบก็พอจะเข้าใจว่าปกจะสื่ออะไร (ก็สื่อได้ตรงอยู่หรอก แต่ไม่่ค่อยศิลป์เท่าไหร่เลย ออกจะบอกโต้งๆ ไปหน่อย) อืม ที่ไม่ค่อยชอบอีกอย่างในเรื่องนี้(ไหนตะกี้บอกไม่ชอบอย่างเดียว =_=) คือตอนช่วงต้นที่เรื่องดูวกไปวนมาแอบเยิ่นเย้อ (แต่ถึงอย่างนั้นก็สนุกนะ เพียงแต่บางทีคนอ่านก็เกือบหลุดออกทะเลอยู่)

โดยสรุปเรื่องนี้อ่านได้เรื่อยๆ มีวนเวียนคลายความลับทีละเปาะ ออกจะเนือยบ้างตอนต้นๆ เหมือนเครื่องยังไม่ติด (หรือเวลายังเหลือเยอะก็ไม่แน่ใจ) แ่ต่พอตบให้เข้าที่ปูพรมให้เรียบร้อยแล้วพี่เกดก็ทำอิปปงหันมายิ้มหวานได้คะแนนไปตอนท้ายเรื่อง คนอ่านไม่เจ็บเพราะพื้นนุ๊มนุ่ม ยอมให้ทุ่มอีกกี่ทีก็ได้

พันธะใดเล่าล่ามคนอ่านเอาไว้ ใช่ตัวอักษรเหล่านี้หรือไม่ 555+ สงสัยจะหลงเงาพี่เกดเสียแล้ว เห็นทีคงต้องตามอ่านทุกเล่มไป …

ฟอย

Foyles

well if you’re reading, i’m thank you.

เมื่อมือถือจะกลายเป็นเครื่องดนตรีได้ d(^0^)b

ในงานแสดงผลงานการออกแบบมือถือของ AU โดย KDDI (ชอบเว็บKDDI Design มั่กๆ เว็บน่ารักสุดๆ ) เราจะเล่นดนตรีด้วยมือถือได้ โฮกก อยากด้ายยย

เครื่องสาย เล่นด้วยมือ

ครบทั้งเซ็ต ดูเหมือนพวกเครื่องเป่า ฟลุต? ทรัมเป็ต?

เป็นแท่งๆ (ไม้กลองมั้ง) สงสัยตัวเลขคู่คี่อยู่คนละด้านกัน แอบท่าทางกดลำบาก :S

ปะปะปะเปียโนนนน <33333

คิดว่าเป็นลำโพงนะ ไม่ก็ beat box?

Trio คือเครื่องอะไรอ่า

จริงๆ ยังมีเยอะกว่านี้อีกนะ มีวีดีโอตอนสาธิตเล่นเครื่องดนตรีด้วย ไปดูกันที่นี่นะ แนวคิดการออกแบบนี้คือ Gakki to Keitai (ดนตรีกับ/มาสู่มือถือ) โดย KDDI ทำการออกแบบร่วมกับ YAMAHA ฮับป๋ม

อยากได้จัง แต่สงสัยจะแพงหูฉี่เรย อีกอย่างไม่เห็นมือถือของ KDDI เข้ามาในไทยเลยอ่า -..-

ฟอย

ปล. ขจัดอาการเสี้ยนเพลงคลาสสิกด้วย OST Iryu แล้วกันนะ

Red Dragon โดย 澤野弘之 (ซาวาโนะ ฮิโระยุกิ)

ถ้าเพราะเด๋วเอาทั้งชุดมาฝาก ^ ^